انتخاب مدل آسانسور سطلی

به عنوان یک تجهیزات بالابر معمولی، انتخاب آسانسورهای سطلی توسط عوامل بسیاری محدود شده است. انتخاب مدل نادرست مشکلات بی پایانی را برای کاربر به همراه خواهد داشت. انتخاب انواع آسانسور سطلی به عوامل زیر بستگی دارد:
(1) فرم مواد: آیا مواد به صورت پودر، دانه ای یا بلوک کوچک است؟
(2) خواص فیزیکی مواد: آیا ماده دارای جذب یا ویسکوزیته است و آیا حاوی آب است؟
(3) وزن مخصوص مواد: به طور کلی، پارامترهای آسانسور سطلی برای مواد با چگالی ظاهری زیر 1.6 طراحی و محاسبه می شود. برای مواد با وزن مخصوص بزرگتر، نیروی کشش و استحکام کششی قسمت انتقال باید محاسبه شود.
(4) حجم انتقال در واحد زمان.
به طور کلی، فرم مواد به طور مستقیم روش تخلیه مواد را تعیین می کند. قاعده رایج این است که مواد پودری با جهش گریز از مرکز و مواد بلوک توسط گرانش تخلیه می شوند. روش های مختلف تخلیه، اشکال مختلف سطل مورد استفاده توسط آسانسورهای سطلی را تعیین می کند. تخلیه جهشی گریز از مرکز بیشتر از سطل های کم عمق و سطل های قوسی استفاده می کند، در حالی که تخلیه گرانشی به سطل های عمیق نیاز دارد.
نوع سطل استفاده شده توسط آسانسور سطلی متفاوت است و مقدار مواد بلند شده در واحد زمان متفاوت است.
ظرفیت انتقال نهایی آسانسور سطلی یک پارامتر جامع است که به شکل سطل، سرعت سطل، وزن مخصوص مواد، خواص مواد و تعداد سطل ها بستگی دارد. فرآیند انتخاب به شرح زیر است: وزن مخصوص مواد → روش انتقال (مدل آسانسور سطلی) → خواص مواد → روش تخلیه → فرم سطل → ظرفیت بالابری این سری از آسانسورهای سطلی → تعیین مدل.